Dagboek van Pyreneese berghond Raya
(Als je een foto aanwijst dan zie je de omschrijving)
8 april 2012
Ik ben al best een volwassen dame aan het worden. Hoewel ik nog wel wat meer billen moet krijgen zegt mijn vrouwtje. Raar vrouwtje!
Maar het kleine pupje is eindelijk verdwenen, hoewel ik van mijn vrouwtje voor eeuwig een pupje had mogen blijven. Ik ben ook echt flink eigenwijs geworden. Veel eigenwijzer dan Noor vinden ze.
En hier op mijn eigen terrein ben ik inmiddels een echte tetterkont geworden. Het liefst ga ik op de hoge berg zitten of liggen (er loopt inmiddels een flink uitgesleten pad naar de top.) Van daaruit kan ik namelijk over de met rietmatten afgeschermde hekken naar de buren kijken. En daar lig ik dan regelmatig te blaffen naar mijn buurjongen Aibo.
En tijdens een wandeling
doe ik steeds meer plasjes. Niet omdat ik zo nodig moet maar om te laten weten: "Raya was here". Dan plas ik mooi over plasjes van andere honden heen.
En dan is er nog iets heel erg speciaal aan mij. Vrouwtje heeft nog nooit een hondje gezien dat zoveel van kussens houdt. Ik ben wat dat betreft ook zeker echt een prinses. Ik ga niet zomaar met mijn hoofd op een kussen liggen. Nee, ik vlij mij in de kussens. Ik gebruik de kussens ook om zo lekker mogelijk te liggen. Het liefst stop ik mijn hoofd tussen een paar kussens in. We kunnen het gewoon maar het beste laten zien met foto's.
Want vrouwtje knipt er wat op los. Ze vindt dat zo schattig.
En dan die eetgewoontes van mij. Ik lijk bijna wel een mensenkind. Ik loop de halve dag achter mijn baasje en vrouwtje aan voor iets lekkers, maar gewoon eten ho maar. Ik ben gewoon een enorme snoepkont geworden. Als het niet lekker genoeg is dan eet ik gewoon niks. Ach ja, een echte prinses moet op haar lijn letten natuurlijk.
En dan zijn er weer dagen dat ik enorme honger heb. Dan kan ik zo twee porties achter elkaar eten. In principe krijg ik gewoon twee keer per dag eten en als ik niks hoef dan pakken ze het weer weg.
Maar ja, als ik dat dan twee keer achter elkaar doe dan worden ze toch zenuwachtig en krijg ik er wat lekkers bij of tussendoor. En dat lekkers dat gaat er dan weer in als koek.
Of ze proberen het maar met een ander smaakje. Want dat is ook wel duidelijk: ik hou totaal niet van elke dag hetzelfde eten.
17 maart 2012
Vandaag heb ik mijn eerste echte titel in de wacht gesleept. Ik doe het de laatste tijd namelijk heel erg goed op shows. En ik ben drie keer achter elkaar 1e geworden in de jeugdklasse en daarmee ben ik, nog maar net een jaar oud, nu al Nederlands Jeugdkampioen! Baasje en vrouwtje zijn nog trotser op mij dan ze al waren.
Ik ben nu dus ook officieel een mooi meisje. En ik ben ook al heel erg op weg om gewoon (volwassen) Nederlands kampioen te worden. Ik hoef nog maar drie-kwart punt. Maar dat kan pas als je 27 maanden oud bent.
De Raad van Beheer gelooft er echt al heilig in. Want die hebben mij al twee keer tot Nederlands Kampioen verklaard. Dat is natuurlijk een foutje want ik ben nog veel te jong en ik heb nog niet eens een Nederlandse stamboom. Maar ik heb wel al twee keer het diploma daarvoor gekregen en de mededeling dat ik het Kampioenskruisje mag aanvragen.
Baasje en vrouwtje hopen natuurlijk wel dat ze een vooruitziende blik hebben daar.
11 maart 2012
Vandaag hebben wij mijn verjaardag gevierd. En ik zag bijna al mijn broertjes en zusjes weer terug. Alleen Kyrene kon helaas niet komen. Maar verder waren we er allemaal. En we zijn allemaal dondersteentjes eersteklas. Allemaal even enthousiast en onstuimig en kusjes geven kunnen we als de beste. Vrouwtje was heel erg blij om te horen dat ik niet de enige ben die gestopt is met veel eten sinds ik klaar ben met hard in de hoogte groeien.
Kennelijk zit dat een beetje in onze genen. Anderen zijn nog steeds grote vreetmonsters hoor. Maar we zijn wel allemaal even mooi en lief. Ik lijk heel erg veel op mijn zusje Jayda. Allebei van die ranke popjes. Maar Jayda is al "vrouw geworden" en ik nog niet.
Ik merkte dat heus wel hoor. En toen ging ik dus op Jayda rijden. Vrouwtje wist niet wat ze zag. Haar kleine Raya-baby opeens zo'n raar gedrag. Ja vrouwtje, wen er maar aan, je kindje wordt langzaamaan toch echt een dame. En dat gedrag heb ik geleerd van Floyd en Noor, waar Noor een stukje over heeft geschreven in haar dagboek.
Op deze foto staan (bijna) al mijn broertjes en zusjes: V.l.n.r. Thjedda, Conan, Raya, Kai, Caine, Kosmo, Jayda. Alleen Kyrene ontbreekt.
We zijn gezellig met zijn allen wezen wandelen. Nou, dan vormen we een grote groep hoor. Want veel van ons hebben een Pyreneese berghond als huisgenootje dus dat was een grote witte bende daar.
Natuurlijk moesten wel nog allemaal op de groepsfoto. En daarna gingen we barbecueën. Nou ja, ik moest met Noor in de auto blijven. En dat vonden we helemaal niet erg. We waren zo moe van de indrukken dat we gewoon hebben liggen slapen in die auto. En daarna mochten we er natuurlijk toch wel een keertje uit.
We vinden het allemaal geweldig dat tante Marina en ome Aad zo'n verjaardagsfeestje organiseren. Dank je wel voor de gastvrijheid!!!
Met twee van mijn drie zusjes, v.l.n.r. Raya, Thjedda, Jayda
8 maart 2012
Vandaag ben ik precies 1 jaar oud! Hieperdepiep Hoera!!!
En ik ben al een grote meid geworden. Nog niet zo groot als mijn vriendin Noor maar dat scheelt niet meer zoveel. Op mijn eerste verjaardag ben ik 67cm hoog en weeg ik 35,5kg. Dat vindt vrouwtje wel wat te dun maar ik eet gewoon niet meer. Ja, snoepen dat doe ik wel graag. Maar zolang ik nog in de groei ben moet ik gezond eten zegt vrouwtje.
Ter gelegenheid van mijn verjaardag heeft mijn vrouwtje twee filmpjes gemaakt. Een met foto's en een met bewegende beelden.
Klik hier voor het filmpje met de foto's
Klik hier voor het filmpje met de video's
28 februari 2012
Hoeveel smeerpoets foto's wil je nog van mij maken vrouwtje?
Ik ben nou eenmaal een viespeuk en dat zal ik ook altijd blijven ook!
11 februari 2012
Ik ben geen moeilijke eter. Maar ik eet alleen als ik honger heb en/of als ik het lekker vind. Vrouwtje vind het heel belangrijk dat mijn voedsel een zo goed mogelijke samenstelling maar ook analyse heeft voor opgroeiende pootjes. Dus er komen niet zo heel veel merken in aanmerking.
En ik ben inmiddels helemaal klaar met de puppybrokjes van Eukanuba. Altijd maar weer diezelfde brokken voor mijn neus, bah. En ik moet er toch veel van eten! Dat komt omdat ik heel veel buiten ben waar ik veel beweging heb. En dan is het ook nog heel erg koud dus kost het nog meer energie om warm te blijven. Maar het gevolg is dat ik zo'n grote bak voer krijg om tegenaan te hikken. Dan sta ik te zuchten en te draaien als ik het toch moet eten. En met name 's morgens eet ik regelmatig gewoon niks. Ik word nu wel een beetje verwend met pens er door of leverpastei. Want ik begin nu toch wel een beetje te dun te worden voor mijn leeftijd en dat is ook niet goed.
En het blijkt dat ik van afwisseling hou. Soms zetten ze me weer een bak met dagelijkse brokken voor waar ik mijn neus voor ophaal. Maar als ze dan een ander merk neerzetten dan smul ik daar meteen van. Totdat ik ook weer genoeg heb van dat merk. Gelukkig ben ik bijna 1 jaar oud. Dan hoef ik geen puppybrokjes meer en komt er meer ruimte voor afwisseling.
Af en toe krijgen we voor de afwisseling Carnibest. Nou, dat is altijd een feest. Daar hoef ik nooit over te aarzelen.
Maar onlangs hebben we 30kg RopaDog gekregen in wel 15 verschillende smaken omdat andere mensen het uit wilde proberen bij hun hond maar die eet het niet. Dat is wel gezond maar veel honden lusten het niet. Vrouwtje vindt het wel veel te vet maar voor eventjes kan het wel. Ik moet toch een beetje aankomen. Er zitten ook bessen en kruiden in en dat ruikt en smaakt heel apart. En je moet er ook echt op kauwen. Veel meer dan op Carnibest. Noor, de vreetbuil eerste klas, lust het niet! Als die dit voorgeschoteld krijgt dan staat ze te aarzelen en tegen heug en meug te eten. Noor! Onze Noor die alles altijd in een minuut op eet. Die doet een kwartier over een paar honderd gram. Zo vies vindt ze het! Maar ik vind het juist lekker. Omdat we zoveel smaken hebben is het elke maaltijd ook anders. Alleen lam/paard vind ik niet zo lekker. Daar heb ik een beetje van laten staan. En als ik klaar ben dan komt Noor altijd kijken of ik iets overgelaten heb. En die at dat lam/paard toch gewoon op! Dus als ze het in haar eigen bakje krijgt dan vindt ze het ongelofelijk smerig. Maar als ze het van mij kan jatten dan weet ze niet hoe snel ze het op moet krijgen. Rare griet!
5 februari 2012
Vrouwtje heeft een aparte pagina gemaakt over shows zodat dat niet allemaal in mijn dagboek hoeft. Maar vandaag is toch wel een vermeldenswaardige dag. Vrouwtje was met Noor thuis gebleven en ik ben met baasje naar Eindhoven gegaan. Daar waren ook mijn eerst vrouwtje Marina en eerste baasje Aad. En die moest ik natuurlijk enthousiast begroeten. En mijn broertje Kosmo was er ook! Die had ik al lang niet meer gezien joh.
Ome Aad ging met mij rondjes lopen in de ring. En toen heb ik toch gewonnen! Ik heb gewonnen van alle Pyreneese berghonden die daar waren! En dan heet je dus Best of Breed. Oftewel BOB. De eerste BOB van baasje en vrouwtje. Dus vrouwtje sprong direct in haar auto om naar de erering te kijken. Voor de eerste keer iemand van ons in de volwassen erering! Daar werd ik er niet meer uitgepikt door de keurmeester. Maar dat gaf niks. Baasje en vrouwtje waren toch heel trots op mij. Nog trotser dan ze elke dag al zijn. En nu noemen ze me Bob terwijl ik toch gewoon Raya heet.
4 februari 2012
Gisteren was mijn dan mijn echte eerste pak sneeuw! Het was geen super dik pak dus ik hoefde niet meteen als een dolle erdoorheen te rennen of spelen. Maar ik vond het wel raar. Ik leek wel een speurhond. Ik deed niks anders dan met mijn neus over de grond rondlopen. Het hele bos door.
En toen ik
daarmee klaar was ging ik de sneeuw eten. Happen. En nog meer happen. Happen happen. Happen happen happen! Ik werd gek van het happen. En daarna moest ik wel rennen. En bochten maken en dan slippen in de bocht. Leuk joh!
En Noor was er ook al enthousiast over dus die ging spelen. En op haar rug liggen rollen. Maar ik wilde spelen en dus ging ik rennen. En daarna ging zij weer rennen. We hadden dolle pret!
In dit filmpje zie je mij in de eerste sneeuw van mijn leven.
En vandaag was het een prachtige zonnige dag. Dus baasje en vrouwtje besloten dat we van de gelegenheid gebruik moesten maken om van de sneeuw te genieten en mooie foto's te maken. Dus dat deden we. We gingen naar Nationaal Park de Loonse en Drunense Duinen. Mooi dat het daar was! Ik heb mijn ogen uitgekeken. Ik hoefde nog steeds niet over-enthousiast gek te doen maar we hebben heerlijk gewandeld.
En daarna zijn we nog lekker wat gaan eten in een cafeetje. Ik had er nu meer moeite mee om te gaan zitten als Noor. Maar ja, eigenlijk was ik wel moe dus ging ik toch maar eens bij liggen. Het was een hele gezellig dag.
Hier is een filmpje van ons uitstapje te zien.
30 januari 2012
Het wordt dan toch eindelijk winter in Nederland. En vrouwtje heeft altijd gezegd dat we dan de vijver zouden laten leeglopen. Want we verwachten flinke vorst. En na vorst gaat het weer dooien en vrouwtje is veel te bang dat ik dan door het ijs zak. Dus nu is er nog maar een klein laagje water in. Nou ja, water? Het is drab. Want de vijver moet eens flink schoongemaakt worden (dus dat kan nu ook in de lente). Ik snap er niks van. Waar is toch al dat water naartoe? Ik ben toch eens op het dunne ijs gaan staan om het te onderzoeken en zakte prompt met mijn buik in de blubber.
En na dat ijs kwam er ook nog een beetje sneeuw. Eigenlijk niet genoeg om echt te weten wat het is. Maar toch wel genoeg om het heel vreemd te vinden aan mijn voetjes. Raar hoor.
29 januari 2012
Vandaag kwamen tante Marina en ome Aad op bezoek. Eigenlijk zijn ze mijn eerste baasje en vrouwtje. En nou, die ken ik nog wel hoor. En ze brachten mijn broertje Conan mee. Nadat mijn halfbroertje dus al eerder op bezoek was geweest kwam nu ook nog mijn hele broertje bij mij op bezoek. Dus ja, die moest ik ook de vijver laten zien. En mijn berg natuurlijk. Conan vond het ook leuk op de berg. Zo'n hoge berg heeft hij thuis niet hoor.
Maar het begint al aardig koud te worden dus we zijn ook heel veel binnen geweest. En daar moest ik natuurlijk uitgebreid knuffelen met tante Marina en ome Aad. Ik heb vroeger geleerd "kus kus". En ik weet nog precies wat dat woordje betekent. Dat heb ik uitgebreid gedemonstreerd.
14 januari 2012
Mijn reputatie als zeehond is inmiddels wel bekend. Ik ben dol op die vijver. Echt helemaal hoteldebotel. Ik kan er maar niet uit blijven. Maar.....nooit verder als mijn buik. Ik hou niet van zwemmen. Ik moet altijd vaste bodem onder mijn pootjes hebben. Happen in het water vind ik heerlijk. Dat maakt dan kolkjes en daar moet ik met mijn pootjes doorheen slaan.
En dan natuurlijk die waterplanten. Lekkere rotte wortelstokken en blaadjes. Heerlijk zacht en glibberig. Ik trek de hele vijver leeg. Baasje en vrouwtje moeten toch eens gaan bedenken wat ze nog met die vijver willen want ik maak er een puinhoop van. Maar dat water is wel mooi in de tuin. Dus het wordt tijd voor een soort van hondenzwemvijver. Dat wordt een leuk project voor de lente.
En dan kreeg ik ook nog bezoek. Familie nog wel. Floyd kwam op bezoek! Floyd is ook een zoon van mijn moeder toen die nog samen was met een andere man. Hij is dus mijn halfbroer. We lijken best veel op elkaar.
En natuurlijk moest ik ook de vijver aan Floyd laten zien. Die vond dat een beetje raar. Maar ik lokte hem er gewoon in. En sindsdien springt hij thuis ook in het water als hij ergens een plas ziet.
Floyd had niet zo goed in de gaten dat je bepaalde handelingen niet bij je zus verricht. Dus ik vond dat niet fijn. En als Floyd een beetje te wild werd dan vond ik dat ook niet zo leuk. Dan dook ik lekker weg. Of ik verschuilde me onder de veranda of bij vrouwtje. Maar Noor had dat al snel in de gaten. En die was toch zo lief voor mij! Echt mijn grote beschermster. Als Floyd de ruw met mij deed dan liet ze hem merken dat hij op moest hoepelen. Dan legde ze bijvoorbeeld haar poot op zijn rug.
En daar luisterde hij heel goed naar. Floyd begreep dat hij met Noor lekker wild kon spelen maar niet met mij. Dank je wel, lieve grote vriendin Noor!
8 januari 2012
We hebben bezoek gekregen uit Finland! Jukka kende ik al een beetje maar Sari nog niet. En ik vond ze heel erg lief. Maar ze bleven maar heel kort en we hebben niet echt heel veel leuke dingen kunnen doen samen. Maar dat gaat veranderen. Want ooit in de toekomst dan gaan we op vakantie naar Finland. In een hele grote auto. Noor heeft dat al eens gedaan en het was heel gezellig zegt ze.
En dan heb ik nog een rare gewoonte die je moet zien om te geloven. En gelukkig zijn er nu foto's van. Ik ga namelijk regelmatig op de vensterbank zitten. En nou zou je denken dat dit dus een grote vensterbank is maar dat is niet waar. Die vensterbank is 90 cm hoog, 74 cm breed en 18 cm diep. Ik lijk wel een circushondje! Met één grote sprong sta ik er op en ga ik zitten. En dan heb ik een heerlijk uitzicht op de carport en kan ik altijd zien of baasje en vrouwtje weggaan of thuis komen.
25 december 2011
En toen was het jaar zomaar bijna voorbij. Het jaar waarin ik geboren ben. En waarin baasje en vrouwtje de allerbeste keus gemaakt hebben in mijn leven (en ook in dat van hun). Ik mocht bij hen komen wonen! En bij mijn grote vriendin Noor natuurlijk.
Noor, die ik altijd zo mis als we elkaar soms een dag niet zien. Dan weet ik eigenlijk niet wie ik nou als eerste moet begroeten. Baasje en vrouwtje of Noor.
En ik ben hier zo gelukkig. Met baasje en vrouwtje, met Noor, met mijn buurhondjes waar ik zo heerlijk mee kan rennen en babbelen. Met mijn hele grote bos natuurlijk. Met die heerlijke vijver. En dat zand waar ik in kan graven. Die veranda waar je dan weer lekker op kunt liggen soezen.
Ja ik ben het gelukkigste hondje op de wereld. Het is dan ook geen wonder dat ik altijd zo'n blij en vrolijk hondje ben.
Daarom ga ik blij en gelukkig het nieuwe jaar in. En ik hoop dat 2012 nog leuker wordt dan 2011.
18 december 2011
Zomaar wat foto's van een slapende ikke.
Maar ik ben niet alleen lief als ik slaap hoor. Ik ben altijd lief. Maar als ik slaap kun je wel al een beetje zien wat voor prinsesje ik geworden ben. Ik vind inmiddels dat ik er ook toe doe. Dus ik neem heerlijk de belangrijkste en lekkerste plaats op de bank in. Maar ook mijn plekje onder het gordijn ben ik nog niet vergeten.
's Nachts moet ik tegenwoordig in de gang slapen. Dat komt omdat ik altijd rond zes uur wakker word. En dan ga ik eens door het huis zoeken om iets te vinden om mee te spelen. En op de een of andere manier is dat dan eigenlijk nooit iets wat oorspronkelijk als hondenspeelgoed gekocht is.
Dus nu slaap ik 's nachts in de gang. Tegen de deur van baasje en vrouwtje aan. En Noor moet in de huiskamer.
Verder hou ik tegenwoordig ook van duimen. Althans, zo noemt mijn vrouwtje dat. Noor heeft dat ook heel lang gedaan. Dat is dat je de hand van baasje of vrouwtje diep in je mond wil houden. En dan niet daarop happen maar er gewoon een beetje aan sabbelen. Dat is toch zo gezellig.
5 december 2011
Ik was het nog niet vergeten hoor. Maar toen ik een ukkie van 6 maanden was kwam Jukka uit Finland op bezoek. En nu hebben wij kadootjes gekregen uit Finland. Noor lag nogal dicht bij de kadootjes dus eerst durfde ik niet in de buurt te komen. Want ik dacht dat het eten was en dat vindt Noor belangrijk. Maar het was geen eten en dus kwam ik ook maar eens kijken.
Er zat speelgoed in! Dat zie ik wel zetten. Ik hou van spelen. En dan zet er nog een muismat in. Met een foto van mij van zo'n 3 maanden geleden. Wat ben ik dan toch alweer gegroeid zeg. Ik ken mezelf bijna niet meer terug.
28 november
Niks bijzonders. Maar vrouwtje is gewoon zo verliefd op mijn uiterlijk dat ik nu heb. Dat mooie lieve snoetje, die prachtige ogen en toch nog dat pluizige puppyhaar om mijn koppie wat mijn snoetje zo lekker breed maakt. Dus gelukkig kwam er op een regenachtige dag een mooie zonnestraal die ons bescheen. En we wilden graag poseren. Dit zijn een paar foto's uit deze serie. Zodat vrouwtje voor altijd kan zien hoe mooi ik was met (bijna) 9 maanden.
5 november 2011
Ik ben een smeerpoets! Mijn grootste hobby is om in de vijver te waden en daarna in het zwarte zand te graven. En Noor laat zich zelfs door mij aansteken. Die gaat nooit uit zichzelf het water in maar ik wel hoor! En dan eet ik de waterplanten op. Lekkere rotte planten. Baasje en vrouwtje hebben al lang de moed opgegeven om mij dat af te leren. Wat instinct is dat krijg je er toch niet uit. En als het niet goed voor me was dan zou ik al lang een keer ziek geweest zijn.
Hier is een filmpje van mijn vijver-avonturen.
En ik ben inmiddels een grote meid. Die kleine waterflesjes waar ik vroeger mee speelde zijn niet meer zo interessant. Ik pak nu de anderhalve liter flessen. En daar draai ik dan de dop van af en vervolgens maak ik ze plat met mijn kaken. En het maakt mij niet uit hoor, of er nog frisdrank in zit. Al zit hij nog half vol, als ik de kans krijg dan neem ik hem mee de bank op en draai de dop er af. Gelukkig voor mijn baasje en vrouwtje zijn ze er tot nu toe altijd nog op tijd bij geweest.
23 oktober 2011
Ik word steeds zelfstandiger en heb Noor niet meer altijd om me heen nodig. Soms ligt Noor gewoon lekker binnen op de bank en dan lig ik buiten op de stoel. Ook kan ik het inmiddels prima aan om zelf mijn buurjongen Aibo uit te dagen. Samen met Noor gaat dat nog veel beter. Want Aibo is verliefd op mij en wil mij beschermen. En dan gaat hij toch tekeer tegen Noor als zij te ruw met mij speelt. En dat gaat Noor dan extra doen natuurlijk. En als Noor er niet aan denkt dan daag ik het lekker uit.
Ik heb dan gewoon geen oren meer en luister nergens meer naar. Dan kunnen ze me roepen wat ze willen maar ik vlieg dan door het bos. Dus als het te gek moet dan moet ik naar binnen toe. En daar moeten ze dan ook al met de riem doen want op zo'n momenten lukt het gewoon echt niet om te luisteren.
Maar op de hondenschool lukt het wel heel goed.
Want daar heb ik vandaag examen gedaan. En natuurlijk was ik geslaagd. Met vlag en wimpel zelfs. Ik hoorde tot de top drie van mijn klas. Maar ik ben dan ook zo'n lief meisje. Eigenlijk luister ik altijd best goed. En zeker voor een Pyreneese berghond.
Dagboek van Pyreneese berghond Raya
Maar het kleine pupje is eindelijk verdwenen, hoewel ik van mijn vrouwtje voor eeuwig een pupje had mogen blijven. Ik ben ook echt flink eigenwijs geworden. Veel eigenwijzer dan Noor vinden ze.
En hier op mijn eigen terrein ben ik inmiddels een echte tetterkont geworden. Het liefst ga ik op de hoge berg zitten of liggen (er loopt inmiddels een flink uitgesleten pad naar de top.) Van daaruit kan ik namelijk over de met rietmatten afgeschermde hekken naar de buren kijken. En daar lig ik dan regelmatig te blaffen naar mijn buurjongen Aibo.
En tijdens een wandeling doe ik steeds meer plasjes. Niet omdat ik zo nodig moet maar om te laten weten: "Raya was here". Dan plas ik mooi over plasjes van andere honden heen.
En dan is er nog iets heel erg speciaal aan mij. Vrouwtje heeft nog nooit een hondje gezien dat zoveel van kussens houdt. Ik ben wat dat betreft ook zeker echt een prinses. Ik ga niet zomaar met mijn hoofd op een kussen liggen. Nee, ik vlij mij in de kussens. Ik gebruik de kussens ook om zo lekker mogelijk te liggen. Het liefst stop ik mijn hoofd tussen een paar kussens in. We kunnen het gewoon maar het beste laten zien met foto's. Want vrouwtje knipt er wat op los. Ze vindt dat zo schattig.
En dan die eetgewoontes van mij. Ik lijk bijna wel een mensenkind. Ik loop de halve dag achter mijn baasje en vrouwtje aan voor iets lekkers, maar gewoon eten ho maar. Ik ben gewoon een enorme snoepkont geworden. Als het niet lekker genoeg is dan eet ik gewoon niks. Ach ja, een echte prinses moet op haar lijn letten natuurlijk.
En dan zijn er weer dagen dat ik enorme honger heb. Dan kan ik zo twee porties achter elkaar eten. In principe krijg ik gewoon twee keer per dag eten en als ik niks hoef dan pakken ze het weer weg.
Maar ja, als ik dat dan twee keer achter elkaar doe dan worden ze toch zenuwachtig en krijg ik er wat lekkers bij of tussendoor. En dat lekkers dat gaat er dan weer in als koek.
Of ze proberen het maar met een ander smaakje. Want dat is ook wel duidelijk: ik hou totaal niet van elke dag hetzelfde eten.
Ik ben nu dus ook officieel een mooi meisje. En ik ben ook al heel erg op weg om gewoon (volwassen) Nederlands kampioen te worden. Ik hoef nog maar drie-kwart punt. Maar dat kan pas als je 27 maanden oud bent. De Raad van Beheer gelooft er echt al heilig in. Want die hebben mij al twee keer tot Nederlands Kampioen verklaard. Dat is natuurlijk een foutje want ik ben nog veel te jong en ik heb nog niet eens een Nederlandse stamboom. Maar ik heb wel al twee keer het diploma daarvoor gekregen en de mededeling dat ik het Kampioenskruisje mag aanvragen.
Baasje en vrouwtje hopen natuurlijk wel dat ze een vooruitziende blik hebben daar.
Kennelijk zit dat een beetje in onze genen. Anderen zijn nog steeds grote vreetmonsters hoor. Maar we zijn wel allemaal even mooi en lief. Ik lijk heel erg veel op mijn zusje Jayda. Allebei van die ranke popjes. Maar Jayda is al "vrouw geworden" en ik nog niet. Ik merkte dat heus wel hoor. En toen ging ik dus op Jayda rijden. Vrouwtje wist niet wat ze zag. Haar kleine Raya-baby opeens zo'n raar gedrag. Ja vrouwtje, wen er maar aan, je kindje wordt langzaamaan toch echt een dame. En dat gedrag heb ik geleerd van Floyd en Noor, waar Noor een stukje over heeft geschreven in haar dagboek.
Op deze foto staan (bijna) al mijn broertjes en zusjes: V.l.n.r. Thjedda, Conan, Raya, Kai, Caine, Kosmo, Jayda. Alleen Kyrene ontbreekt.
We zijn gezellig met zijn allen wezen wandelen. Nou, dan vormen we een grote groep hoor. Want veel van ons hebben een Pyreneese berghond als huisgenootje dus dat was een grote witte bende daar.
Natuurlijk moesten wel nog allemaal op de groepsfoto. En daarna gingen we barbecueën. Nou ja, ik moest met Noor in de auto blijven. En dat vonden we helemaal niet erg. We waren zo moe van de indrukken dat we gewoon hebben liggen slapen in die auto. En daarna mochten we er natuurlijk toch wel een keertje uit.
We vinden het allemaal geweldig dat tante Marina en ome Aad zo'n verjaardagsfeestje organiseren. Dank je wel voor de gastvrijheid!!!
Met twee van mijn drie zusjes, v.l.n.r. Raya, Thjedda, Jayda
En ik ben al een grote meid geworden. Nog niet zo groot als mijn vriendin Noor maar dat scheelt niet meer zoveel. Op mijn eerste verjaardag ben ik 67cm hoog en weeg ik 35,5kg. Dat vindt vrouwtje wel wat te dun maar ik eet gewoon niet meer. Ja, snoepen dat doe ik wel graag. Maar zolang ik nog in de groei ben moet ik gezond eten zegt vrouwtje.
Ter gelegenheid van mijn verjaardag heeft mijn vrouwtje twee filmpjes gemaakt. Een met foto's en een met bewegende beelden.
Klik hier voor het filmpje met de foto's
Klik hier voor het filmpje met de video's
En ik ben inmiddels helemaal klaar met de puppybrokjes van Eukanuba. Altijd maar weer diezelfde brokken voor mijn neus, bah. En ik moet er toch veel van eten! Dat komt omdat ik heel veel buiten ben waar ik veel beweging heb. En dan is het ook nog heel erg koud dus kost het nog meer energie om warm te blijven. Maar het gevolg is dat ik zo'n grote bak voer krijg om tegenaan te hikken. Dan sta ik te zuchten en te draaien als ik het toch moet eten. En met name 's morgens eet ik regelmatig gewoon niks. Ik word nu wel een beetje verwend met pens er door of leverpastei. Want ik begin nu toch wel een beetje te dun te worden voor mijn leeftijd en dat is ook niet goed.
En het blijkt dat ik van afwisseling hou. Soms zetten ze me weer een bak met dagelijkse brokken voor waar ik mijn neus voor ophaal. Maar als ze dan een ander merk neerzetten dan smul ik daar meteen van. Totdat ik ook weer genoeg heb van dat merk. Gelukkig ben ik bijna 1 jaar oud. Dan hoef ik geen puppybrokjes meer en komt er meer ruimte voor afwisseling.
Af en toe krijgen we voor de afwisseling Carnibest. Nou, dat is altijd een feest. Daar hoef ik nooit over te aarzelen. Maar onlangs hebben we 30kg RopaDog gekregen in wel 15 verschillende smaken omdat andere mensen het uit wilde proberen bij hun hond maar die eet het niet. Dat is wel gezond maar veel honden lusten het niet. Vrouwtje vindt het wel veel te vet maar voor eventjes kan het wel. Ik moet toch een beetje aankomen. Er zitten ook bessen en kruiden in en dat ruikt en smaakt heel apart. En je moet er ook echt op kauwen. Veel meer dan op Carnibest. Noor, de vreetbuil eerste klas, lust het niet! Als die dit voorgeschoteld krijgt dan staat ze te aarzelen en tegen heug en meug te eten. Noor! Onze Noor die alles altijd in een minuut op eet. Die doet een kwartier over een paar honderd gram. Zo vies vindt ze het! Maar ik vind het juist lekker. Omdat we zoveel smaken hebben is het elke maaltijd ook anders. Alleen lam/paard vind ik niet zo lekker. Daar heb ik een beetje van laten staan. En als ik klaar ben dan komt Noor altijd kijken of ik iets overgelaten heb. En die at dat lam/paard toch gewoon op! Dus als ze het in haar eigen bakje krijgt dan vindt ze het ongelofelijk smerig. Maar als ze het van mij kan jatten dan weet ze niet hoe snel ze het op moet krijgen. Rare griet!
Ome Aad ging met mij rondjes lopen in de ring. En toen heb ik toch gewonnen! Ik heb gewonnen van alle Pyreneese berghonden die daar waren! En dan heet je dus Best of Breed. Oftewel BOB. De eerste BOB van baasje en vrouwtje. Dus vrouwtje sprong direct in haar auto om naar de erering te kijken. Voor de eerste keer iemand van ons in de volwassen erering! Daar werd ik er niet meer uitgepikt door de keurmeester. Maar dat gaf niks. Baasje en vrouwtje waren toch heel trots op mij. Nog trotser dan ze elke dag al zijn. En nu noemen ze me Bob terwijl ik toch gewoon Raya heet.
En toen ik daarmee klaar was ging ik de sneeuw eten. Happen. En nog meer happen. Happen happen. Happen happen happen! Ik werd gek van het happen. En daarna moest ik wel rennen. En bochten maken en dan slippen in de bocht. Leuk joh!
En Noor was er ook al enthousiast over dus die ging spelen. En op haar rug liggen rollen. Maar ik wilde spelen en dus ging ik rennen. En daarna ging zij weer rennen. We hadden dolle pret!
In dit filmpje zie je mij in de eerste sneeuw van mijn leven.
En vandaag was het een prachtige zonnige dag. Dus baasje en vrouwtje besloten dat we van de gelegenheid gebruik moesten maken om van de sneeuw te genieten en mooie foto's te maken. Dus dat deden we. We gingen naar Nationaal Park de Loonse en Drunense Duinen. Mooi dat het daar was! Ik heb mijn ogen uitgekeken. Ik hoefde nog steeds niet over-enthousiast gek te doen maar we hebben heerlijk gewandeld.
En daarna zijn we nog lekker wat gaan eten in een cafeetje. Ik had er nu meer moeite mee om te gaan zitten als Noor. Maar ja, eigenlijk was ik wel moe dus ging ik toch maar eens bij liggen. Het was een hele gezellig dag.
Hier is een filmpje van ons uitstapje te zien.
En na dat ijs kwam er ook nog een beetje sneeuw. Eigenlijk niet genoeg om echt te weten wat het is. Maar toch wel genoeg om het heel vreemd te vinden aan mijn voetjes. Raar hoor.
Maar het begint al aardig koud te worden dus we zijn ook heel veel binnen geweest. En daar moest ik natuurlijk uitgebreid knuffelen met tante Marina en ome Aad. Ik heb vroeger geleerd "kus kus". En ik weet nog precies wat dat woordje betekent. Dat heb ik uitgebreid gedemonstreerd.
En dan natuurlijk die waterplanten. Lekkere rotte wortelstokken en blaadjes. Heerlijk zacht en glibberig. Ik trek de hele vijver leeg. Baasje en vrouwtje moeten toch eens gaan bedenken wat ze nog met die vijver willen want ik maak er een puinhoop van. Maar dat water is wel mooi in de tuin. Dus het wordt tijd voor een soort van hondenzwemvijver. Dat wordt een leuk project voor de lente.
En dan kreeg ik ook nog bezoek. Familie nog wel. Floyd kwam op bezoek! Floyd is ook een zoon van mijn moeder toen die nog samen was met een andere man. Hij is dus mijn halfbroer. We lijken best veel op elkaar.
En natuurlijk moest ik ook de vijver aan Floyd laten zien. Die vond dat een beetje raar. Maar ik lokte hem er gewoon in. En sindsdien springt hij thuis ook in het water als hij ergens een plas ziet.
Floyd had niet zo goed in de gaten dat je bepaalde handelingen niet bij je zus verricht. Dus ik vond dat niet fijn. En als Floyd een beetje te wild werd dan vond ik dat ook niet zo leuk. Dan dook ik lekker weg. Of ik verschuilde me onder de veranda of bij vrouwtje. Maar Noor had dat al snel in de gaten. En die was toch zo lief voor mij! Echt mijn grote beschermster. Als Floyd de ruw met mij deed dan liet ze hem merken dat hij op moest hoepelen. Dan legde ze bijvoorbeeld haar poot op zijn rug.
En daar luisterde hij heel goed naar. Floyd begreep dat hij met Noor lekker wild kon spelen maar niet met mij. Dank je wel, lieve grote vriendin Noor!
En dan heb ik nog een rare gewoonte die je moet zien om te geloven. En gelukkig zijn er nu foto's van. Ik ga namelijk regelmatig op de vensterbank zitten. En nou zou je denken dat dit dus een grote vensterbank is maar dat is niet waar. Die vensterbank is 90 cm hoog, 74 cm breed en 18 cm diep. Ik lijk wel een circushondje! Met één grote sprong sta ik er op en ga ik zitten. En dan heb ik een heerlijk uitzicht op de carport en kan ik altijd zien of baasje en vrouwtje weggaan of thuis komen.
Noor, die ik altijd zo mis als we elkaar soms een dag niet zien. Dan weet ik eigenlijk niet wie ik nou als eerste moet begroeten. Baasje en vrouwtje of Noor.
En ik ben hier zo gelukkig. Met baasje en vrouwtje, met Noor, met mijn buurhondjes waar ik zo heerlijk mee kan rennen en babbelen. Met mijn hele grote bos natuurlijk. Met die heerlijke vijver. En dat zand waar ik in kan graven. Die veranda waar je dan weer lekker op kunt liggen soezen.
Ja ik ben het gelukkigste hondje op de wereld. Het is dan ook geen wonder dat ik altijd zo'n blij en vrolijk hondje ben.
Daarom ga ik blij en gelukkig het nieuwe jaar in. En ik hoop dat 2012 nog leuker wordt dan 2011.
's Nachts moet ik tegenwoordig in de gang slapen. Dat komt omdat ik altijd rond zes uur wakker word. En dan ga ik eens door het huis zoeken om iets te vinden om mee te spelen. En op de een of andere manier is dat dan eigenlijk nooit iets wat oorspronkelijk als hondenspeelgoed gekocht is.
Dus nu slaap ik 's nachts in de gang. Tegen de deur van baasje en vrouwtje aan. En Noor moet in de huiskamer.
Verder hou ik tegenwoordig ook van duimen. Althans, zo noemt mijn vrouwtje dat. Noor heeft dat ook heel lang gedaan. Dat is dat je de hand van baasje of vrouwtje diep in je mond wil houden. En dan niet daarop happen maar er gewoon een beetje aan sabbelen. Dat is toch zo gezellig.
Ik was het nog niet vergeten hoor. Maar toen ik een ukkie van 6 maanden was kwam Jukka uit Finland op bezoek. En nu hebben wij kadootjes gekregen uit Finland. Noor lag nogal dicht bij de kadootjes dus eerst durfde ik niet in de buurt te komen. Want ik dacht dat het eten was en dat vindt Noor belangrijk. Maar het was geen eten en dus kwam ik ook maar eens kijken. Er zat speelgoed in! Dat zie ik wel zetten. Ik hou van spelen. En dan zet er nog een muismat in. Met een foto van mij van zo'n 3 maanden geleden. Wat ben ik dan toch alweer gegroeid zeg. Ik ken mezelf bijna niet meer terug.
Hier is een filmpje van mijn vijver-avonturen.
En ik ben inmiddels een grote meid. Die kleine waterflesjes waar ik vroeger mee speelde zijn niet meer zo interessant. Ik pak nu de anderhalve liter flessen. En daar draai ik dan de dop van af en vervolgens maak ik ze plat met mijn kaken. En het maakt mij niet uit hoor, of er nog frisdrank in zit. Al zit hij nog half vol, als ik de kans krijg dan neem ik hem mee de bank op en draai de dop er af. Gelukkig voor mijn baasje en vrouwtje zijn ze er tot nu toe altijd nog op tijd bij geweest.
Ik heb dan gewoon geen oren meer en luister nergens meer naar. Dan kunnen ze me roepen wat ze willen maar ik vlieg dan door het bos. Dus als het te gek moet dan moet ik naar binnen toe. En daar moeten ze dan ook al met de riem doen want op zo'n momenten lukt het gewoon echt niet om te luisteren.
Maar op de hondenschool lukt het wel heel goed. Want daar heb ik vandaag examen gedaan. En natuurlijk was ik geslaagd. Met vlag en wimpel zelfs. Ik hoorde tot de top drie van mijn klas. Maar ik ben dan ook zo'n lief meisje. Eigenlijk luister ik altijd best goed. En zeker voor een Pyreneese berghond.
